Lofrede op de kandelaardragers

Zo, daar ben ik weer! Mijn vorige blog is geloof ik een beetje verdwaald geraakt in de stroom berichten rond de benoeming van mgr. Eijk. Maar natuurlijk was ik er ook bij toen hij de zetel van het aartsbisdom Utrecht in bezit nam. Kan ik daar wat over schrijven, natuurlijk.

Eindeloos oefenen
Om maar een open deur in te trappen: het meeste werk gebeurt achter de schermen. Eén priesterstudent is al weken van tevoren bezig met het doornemen van de liturgie, zodat hij kan zien hoe zijn medestudenten het beste hun taken kunnen vervullen. Die medestudenten moeten dan natuurlijk, weer de liturgie doornemen en oefenen. Vooral veel oefenen! Vrijdagavond een lange repetitie en de zaterdagochtend van de viering nog weer een ’dress-rehearsal’ met televisiecamera’s erbij.

Heavy
Dit keer had ik twee wekkers gezet om er zeker van te zijn dat ik me niet zou verslapen. Dus heb ik in alle rust een kopje koffie gedronken en ben toen maar eens naar de kathedraal gegaan. Mijn taak was om met een kandelaar te lopen. Dat klinkt heel eenvoudig. Klinkt eenvoudig, ja. Maar enig idee wat zo’n ding weegt? Ik heb het niet gewogen maar het is redelijk massief, met veel zilver en dus zwaar. Voor de zekerheid vroeg ik nog hoe lang ik eigenlijk met dat ding moest staan aan het begin van de viering. “Een minuutje of vijf,” was het antwoord.

‘Vijf’ minuten?
Nou, dat heb ik dus geweten... we liepen vooraan en werden gevolgd door nog eens 8 acolieten, 60 tot 80 priesters, de hele Nederlandse bisschoppenconferentie en nog een stuk of vier diakens. Voordat die allemaal het gangpad door zijn ben je wel weer vijf minuten verder. Maar toen stond de nieuwe aartsbisschop nog voor de kathedraal te wachten. Nadat hij binnengelaten werd, begon het hele ritueel pas. Uiteindelijk heb ik een dikke tien minuten met een steeds zwaarder voelende kandelaar in m’n hand gestaan. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij het ’vak’ van priesterstudent. Een goede reden ook om snel af te studeren!

Bijzonder
Dit deel van de viering was eigenlijk ook wel mijn ’zwaarste’ taak. De kandelaars komen dan nog weer naar voren bij het Evangelie en aan het einde van de viering. Omdat ik dit keer niet zelf verantwoordelijk was voor het verloop kon ik rustig meevieren bij de eerste Mis van mijn nieuwe aartsbisschop. Het was voor mij een bijzondere viering: de vorige bisschop trad aan in mijn geboortejaar, deze zal hopelijk degene zijn die mij diaken en priester wijdt.

‘Een beetje dom’
Na een uur en drie kwartier is zo’n viering dan afgelopen. We liepen weer naar buiten met brandende kaarsen in de kandelaars. Eenmaal buiten: windvlaag en m’n hele mouw onder het kaarsvet! Gelukkig ben ik door jaren van ervaring met mijn eigen onhandigheid inmiddels heel bedreven in het verwijderen van kaarsvet.

Onmisbaar
Dat was dus zo mijn deel van het verhaal. Maar natuurlijk ook lof aan de kosters, regisseurs, televisiemensen, de rector, de diakens, de schoonmaakploeg, het koor, de bloemisten en de onmisbare koffiezetters. Maar het belangrijkste is: we hebben een nieuwe aartsbisschop!