Als je vrienden tot priester gewijd worden

De redactie van Jong Katholiek had het uitstekend bedacht. Ik zit nog uit te puffen van de priesterwijding van deze morgen en in m’n mailbox staat de vraag wanneer ik weer eens een blog aanlever. Wel aardig van ze dat ze me er aan herinneren! Een klein teken om te laten zien dat het over die wijding moet gaan. Het is allemaal nog wel een beetje overweldigend, dus ik weet niet goed waar ik moet beginnen.

Sopraansolo
Een paar uur na de viering zingt in ieder geval nog de sopraan van het Kathedrale Koor door mijn hoofd. Ze zongen een Mis van de componist Haydn en in het midden zit een prachtige sopraansolo. Zo zingt ze zacht zwevend: “Domine, Domine Deus, Filius Patris… miserere nobis.” Luther zei eens: “Na het Woord van God is de schone kunst van de muziek de grootste schat in de wereld.” Een treffende opmerking. Zo’n mooi gezongen, diep-religieus stuk kan me helemaal in gebed brengen. Ik besef dan weer dat we God eer brengen, en dat we dat voor Hem ook op een mooie manier willen doen.

Vrienden
Maar goed, zo’n sopraansolo is natuurlijk niet waarvoor ik vanochtend nerveus was. Twee vrienden werden priester gewijd! De ene leidde mij rond op het Ariënskonvikt toen ik daar voor het eerst kwam praten over mijn verlangen om priester te worden. De andere was drie jaar lang mijn huisgenoot en heeft me veel geleerd in die jaren. Ik ken ze dus goed; we hebben gelachen, ruzie gemaakt en ook gesproken over dat verlangen dat we alledrie hebben. In de jaren heb ik bij mezelf gemerkt dat het verlangen steeds dieper wordt. Niet een soort wilde drive om iets te bereiken, maar verlangen naar iets dat me helemaal vervult en waarin ik écht gelukkig kan worden.

Handen en voeten
Uiteindelijk komt dat verlangen neer op: Christus en Zijn Kerk dienen als priester. Dat zijn dan mijn woorden, maar daar gaat het om. Christus dienen: zorgen dat mensen Jezus leren kennen en dat ze van Hem gaan houden. Waar mensen ook mee bezig zijn in het leven - doop, huwelijk, sterven - wij mogen voor Hem daar bij zijn en laten zien dat Hij altijd bij ons mensen is. Ook, de Kerk dienen: door de bisschop gezonden om in Jezus’ naam er te zijn. Dat verlangen, een roeping, is niet zomaar iets voor mij en dat is het dan. Het maakt deel uit van de grotere gemeenschap van de Kerk. Die Kerk noemen we ook wel het Lichaam van Christus; het zijn Zijn handen en voeten in de wereld. Daarom, wanneer ik de Kerk dien, dien ik ook Christus.

Begin
Voor mijn beide vrienden was het vandaag zo ver. De liturgie was prachtig, de muziek hemels en de kathedraal mooi vol. Maar het is niet zomaar het einde van een lange weg, van een opleiding. Nu worden ze het aartsbisdom Utrecht ingestuurd om de Blijde Boodschap te brengen. Hun verlangen vindt een stuk vervulling, nu kunnen zij op zoek naar al die mensen die naar hun Verlosser verlangen. Deze dag is het begin van een leven als medewerker aan Gods vreugde! (2 Kor. 1, 24) Wat kan ik er nog meer over zeggen?