Het kwaad in de wereld? Mijn schuld!

Deze woorden komen uit het testament van pater Christian de Chergé. Hij was abt van een Trappisten-gemeenschap in het Algerijnse Tibhirine. Ik neem je mee terug naar de jaren ’90 van de vorige eeuw. De gemeenschap van pater Christian voert een warme dialoog met hun islamitische medeburgers. Maar door politieke onrust en extremisme wordt de situatie met de dag gevaarlijker en onleefbaarder. Een moslim die warme banden met het klooster onderhoudt wordt vermoord. Een deel van de gemeenschap besluit terug te keren naar hun geboorteland Frankrijk, pater Christian en zes anderen blijven.

Fantastische marteldood
Pater Christian voelt aan dat dit verkeerd zal aflopen. Daarom schrijft hij een testament. Niet omdat hij naar een fantastische marteldood verlangt. Hij schrijft: “Ik zou een dergelijke dood niet kunnen wensen. Het lijkt me belangrijk dit uitdrukkelijk te zeggen. Ik zie immers niet hoe ik mij erover zou kunnen verheugen dat dit volk, waarvan ik houd, zonder onderscheid van mijn dood zou worden beschuldigd.”

Blind kwaad
Zou hij net zo als Jezus kunnen bidden? “Heer, vergeef het ze, ze weten niet wat ze doen.”? Pater Christian weet het niet. Maar waar hij diep van doordrongen is, is dat hij niet alleen met de vinger naar zijn moordenaar kan wijzen. Er is zoveel kwaad in de wereld. Dit is maar één van de vele gruweldaden uit de geschiedenis van de mensheid. “We gaan aan zoveel kwaad voorbij omdat de slachtoffers naamloos blijven.”

Schuld
Waar komt al dat kwaad toch vandaan? Pater Christian, die zijn eigen executie verwacht, geeft een verbluffend antwoord: “Ik heb voldoende geleefd om te weten dat ik mee schuld heb aan het kwaad dat in de wereld, helaas, lijkt te zegevieren, zelfs aan het kwaad dat me blindelings zou treffen.” Niemand van ons gaat vrijuit. We leggen allemaal onze ’kleine’ brokjes kwaad op de weegschaal... die steeds meer doorslaat naar die kant. Als wij die weegschaal laten doorslaan, kunnen we onszelf dan vrijpleiten van het kwaad in de wereld?

Dood
Pater Christian heeft alle reden om naar een ander te wijzen. Hij doet het niet. In de nacht van 26 op 27 maart 1996 worden hij en zijn zes medebroeders ontvoerd door twintig gewapende extremisten. Zij zagen de vredige omgang van deze christenen met moslims als een bedreiging. Op 21 mei 1996 worden hun kelen doorgesneden. Negen dagen later worden hun lichamen gevonden.

Het testament van pater Christian kun hier lezen.