Hoezo, ‘Goede’ Vrijdag?

En dan breekt de laatste dag aan van Jezus’ leven op aarde. Om drie uur ’s middags gedenken wij hoe Hij door de overheden werd veroordeeld en aan het kruis stierf. Hoe kan deze dag dan toch Goede Vrijdag heten? Misschien wel hierom: dit is de uiterste consequentie geweest van de liefde die wij gisteren bij de voetwassing ondervonden. ‘De grootste liefde die iemand zijn vrienden kan betonen, bestaat hierin dat hij zijn leven voor hen geeft.’ (Joh.15,13)

God is dichtbij!
Vanaf vandaag weten wij: God is geen God die ver van ons af staat, die boven alles uit troont. Misschien had je dat wel even gedacht, toen alles donker werd. Maar terwijl het leek of alles afgelopen was, is Jezus het diepste menselijke lijden binnengegaan. Hij weet wat lijden is, en waar ook ter wereld er iemand lijdt, lijdt Hij met hen mee. En ook weten wij: deze verschrikkelijke dood is niet het einde van het verhaal. Door de dood te aanvaarden, heeft Jezus de dood kunnen overwinnen.

En wij? Gaan wij alle moeilijke en pijnlijke situaties uit de weg, of durven wij het aan om uit liefde voor een ander een risico te nemen, en de pijn die dat met zich mee kan brengen te aanvaarden? Daarvoor krijg je meer kansen dan je denkt. Stel: zit je net je favoriete tv-programma te kijken, en er komt een bekende je huiskamer binnen. Het gemakkelijkste is om zonder op te kijken ‘hallo’ te zeggen. Maar dan heb je geen aandacht voor die ander. Durf je dat offer te brengen om de tv uit te zetten en die ‘pijn’ (ja, dat doet echt even pijn!) te aanvaarden?

Durven wij opkomen voor onze overtuigingen, tegen alle groepsdruk in? Naast iemand te gaan staan die zwak staat? De pijn te delen van een vriend(in) die het moeilijk heeft? Of ook onze eigen pijn te doorleven? Door ons af te sluiten voor het lijden, krijgt ook de liefde geen kans: er is een Leven dat alleen aan gene zijde van deze ‘dood’ te vinden is.

Aan dit artikel gingen vooraf:
Witte Donderdag: de liefde niet op een voetstuk
De Goede Week: een sterk verhaal