Een zusje van andere ouders

Het is niet te bevatten om een vreemd meisje uit een auto te zien stappen waarvan je weet dat die de komende jaren een nieuw familielid wordt. Het enige waar ik me toen mee bezig hield, was of ze niet bang zou zijn voor mijn tamme ratjes. Het stond te ver van me af om verder te beseffen wat voor veranderingen het zou brengen.

Aandacht delen
De eerste paar maanden waren best raar. We waren voor haar komst altijd met z’n vieren: mijn ouders, mijn broer en ik. Nu had ik opeens een zusje. Dit kind bleef de rest van haar jeugd bij ons. Het heeft heel lang geduurd voordat iedereen zijn plek weer in het gezin gevonden heeft, alle verhoudingen liggen dan toch anders. Ik moest bijvoorbeeld ‘s middags mijn moeders aandacht delen met een ander kind, daarvoor was ik altijd alleen met haar. Mijn broer zat in een andere stad op school, die kwam pas tegen het avondeten thuis. Nu was het opeens spelletjes spelen met z’n drieën. We aten opeens andere dingen. Het lijken allemaal maar kleine veranderingen, maar ze hadden toch een grote invloed! Iedereen moest zijn plaats weer zoeken en zich aan elkaar aanpassen. Hoe je het ook wendt of keert, het blijft een kind van andere ouders.

Sinterklaas
Nu, 7 jaar later, zou ik me geen gezin zonder voor kunnen stellen. Ik ben nu zelf 17, er zijn veel belangrijke dingen gebeurd waarvan ik me niet voor kan stellen dat ze er niet bij zou zijn. Kerst, Sinterklaas, verjaardagen, naar de middelbare school gaan… je maakt alles samen mee.

Trots
Het is nooit mijn eigen keuze geweest om een pleegkind onder onze hoede te nemen, dat hebben mijn ouders besloten. Ik weet ook niet of ik dat zelf zou doen. Je gezin verandert heel erg, en ik weet niet of ik dat zou willen. Maar ik ben wel ontzettend blij om te zien wat we voor haar hebben kunnen doen door haar een ‘gewoon’ gezin te geven waar ze gewoon zichzelf en kind kan zijn. Als mensen vragen wat wij van elkaar zijn, dan zeg ik met trots: ‘Dat is mijn zusje!’.