Diaken Anton zelf aan het woord!

Vooraf waren we een week in het klooster geweest en we kwamen goed uitgerust aan in Utrecht. En dan gebeuren er allerlei dingen die ieder jaar gebeuren: vrijdagavond Avondgebed bij de bisschop, oefenen voor de viering, een wat nerveuze stemming in huis en vooral veel koffie. Maar dit keer zit ik naast de bisschop en sta ik aan de andere kant van het altaar te oefenen.

Hele bus parochianen
Zaterdagochtend stroomde de kathedraal langzaam vol en had ik alle tijd om te praten met vrienden en bekenden die ik langer of korter niet gezien had. Erg leuk dat ze er allemaal waren. De WJD-groep, medepriesterstudenten en zelfs nog een hele bus parochianen hadden de reis naar Utrecht gemaakt! Maar het échte kippenvel kwam toen we in processie de kerk inliepen en het koor zong: “Kom, Schepper Geest, daal tot ons neer. Houd Gij bij ons uw intocht Heer.” Wat klonken die woorden ánders! De intocht van de Geest, het gaat nu gebeuren... de wijding, onze wijding, mijn wijding!

Herauten van de hoop
Woord voor woord, heel bewust, maakte ik de viering mee. In het Evangelie riep mgr. Eijk ons op herauten van de hoop te zijn, boodschappers van de Blijde Boodschap – die net als Johannes de Doper de weg wijzen naar Jezus Christus. Dan de vraag: wil je zo’n heraut zijn, wil je je leven toewijden aan Hem? En ons antwoord, door de kerk galmend: “Ja, dat wil ik!” Met als mooi slot van de wijdingsbeloften de woorden van de bisschop: “Moge God, die dit goede werk in u is begonnen, het zelf tot voltooiing brengen.”

Stenen vloer
Met de beloften zeggen we dat we ons totaal toewijden aan Jezus Christus, dat we dienaar willen zijn in Zijn naam. Meteen daarna geven we ons letterlijk aan Hem over door plat op de grond te gaan liggen. Terwijl we daar op de stenen vloer liggen wordt om de voorspraak van alle heiligen gebeden: “Heilige Maria, moeder van God, wees onze voorspraak.” We kunnen het niet alleen, we hebben alle steun nodig. Maar ik geef mezelf. Helemaal.

Goed voorbeeld
Hét moment van de wijding is de handoplegging door de bisschop. Zoals de leerlingen van Jezus de handen oplegden aan hun helpers, zo legt de bisschop ze mij op. Hij bidt dat ik een goede diaken mag zijn, iemand die ten dienste staat van iedereen en die in woord en daad het goede voorbeeld geeft. Grote woorden! Vooral een grote uitdaging dus, en een mooie opdracht.

Zonen van de Kerk
Met dat gebed is het eigenlijke wijdingsritueel voltooid. Als bekroning krijg je dan de kleding die bij het ambt hoort. Onze ouders mochten ons dat gewaad aantrekken. Nog één keer kleden ze ons, want we zijn nu toch echt zonen van de Kerk. Zeker, ik vergeet mijn ouders niet en ik hou van ze – maar de wijding bepaalt wie ik ben en waar ik bij hoor. Net zoals je ook bij een huwelijk “het huis uit gaat.” Vervolgens reikt de bisschop mij het Evangelieboek aan en zegt: “Ontvang het Evangelie van Christus, waarvan u de verkondiger bent geworden; en zie erop toe dat u gelooft wat u zelf gelezen hebt, dat u onderricht wat u in geloof hebt aanvaard, en dat u zelf handelt naar wat u onderricht.” Weer zo’n mooie opdracht!

Grote grijns
Toen stond ik daar in mijn mooie kleed. En met alles wat er door me heen ging voelde ik me vooral heel, heel blij. Wat een genade, wat een gave! Na het wijdingsritueel mocht ik de bisschop assisteren aan het altaar en als ik het zo hoor heb ik er vooral de hele tijd met een grote grijns gestaan. Reken maar dat ik de woorden “Gaat nu allen heen in vrede” goed door de kerk heb laten gaan!

Getijdengebed
Na de viering mag je dan heel veel handen schudden, en dat heb ik met veel plezier gedaan. Normaal ben ik niet zo van dat soort formaliteiten maar voor zo’n dag is alles leuk en fijn. Al was het ook heerlijk om uiteindelijk thuis te komen en alleen het Getijdengebed te bidden. En wat klonken ook daar die woorden ánders: “Wonderbaar is het wat Hij mij deed. De machtige, groot is Zijn naam!”

Klik hier om de liturgie van de viering te downloaden.