Poznan, eerste dag: van bussen en eten op de grond

29 december 2009 door Marc Bollerman

Als ik omkijk vanaf mijn plek vrij vooraan in hal nummer 5 in Poznan, geloof ik mijn ogen bijna niet. Zoveel mensen… Werkelijk duizenden en duizenden jongeren zitten dicht op elkaar op de grond in de enorme beurshal. Ze komen uit Polen, Frankrijk, Litouwen, Spanje, en elk ander denkbaar Europees land. Ze zingen – nog wat zachtjes, het is nog even wennen – de liedjes van Taizé. En als de stilte valt midden onder het gebed, voel ik weer wat ik altijd voel als mensen samen komen in de geest van Taizé: het is zo bijzonder als je een speld kunt horen vallen op een plek waar zoveel mensen bij elkaar zijn…

We zijn er. Helemaal in Polen, in de stad Poznan. Een moderne ruime stad, druk, talloze trams, een pittoresk stadscentrum, honderden kerken (en allemaal nog in gebruik!) en voor de komende vijf dagen het gastvrije thuis voor de 32e Europese Ontmoeting van Taizé. Enkele tienduizenden jongeren zijn hier te gast om vijf dagen te vieren, te bidden, workshops te bezoeken en vooral: om elkaar te ontmoeten. Het is anders dan de Wereldjongerendagen. Rustiger, er zijn geen vlaggen bijvoorbeeld. Maar het feest is er niet minder om.

Immer gerade aus
Gisteren vertrokken we uit Nederland met drie bussen vol jongeren. In Breda, Utrecht en Groningen was het verzamelen in de kou en daarna plankgas richting Polen. Dat betekent: de grens over en daarna alsmaar rechtdoor. Het is zo goed als één rechte weg. Bij elke stop onderweg wordt het kouder en gladder. Dat belooft wat voor de dagen in Poznan, maar als we aankomen schijnt de zon. Brak van een nacht lang doorrijden wil iedereen maar één ding: zo snel mogelijk naar zijn of haar gastgezin. Voor de eerste bus was het zo geregeld, maar de tweede en de derde bus liepen flink vertraging op. Uiteindelijk stroomt iedereen kort na de middag de ontvangst uit en de stad in. Op weg naar de door Taizé aangewezen gastparochie.

Gastvrijheid
In de gastparochies worden we meer dan warm welkom geheten. Soms in heel gebrekkig Engels (en ons Pools is nou ook weer niet zo sterk) of een paar woorden Duits. Maar met handgebaren en wat proberen kom je een eind. Ieder van ons gaat in groepjes van twee of drie naar een gastgezin. Daar worden we ontvangen met warm eten, een grote glimlach en voor sommigen meteen al een warme douche. De gastvrijheid is overweldigend. Sommige jongeren vertellen me dat hun gastouders zelf verkassen naar een kleine kamer om hen de grote slaapkamer of zelfs de woonkamer te geven. Dan voel je jezelf haast schuldig.

MTP
Lang duurt de ontmoeting met de gastgezinnen niet. We vertrekken per tram en bus naar de grote hallen. Ze hebben een prachtige Poolse naam. Onuitspreekbaar en zelfs bijna niet te lezen. Gelukkig wel af te korten. MTP noemen ze het hier. Een enorm complex a la de jaarbeurs in Utrecht. Van alle kanten stromen de jongeren samen. Ze hebben allemaal hetzelfde doel: hal 7. Want daar is eten. Dat betekent in de rij en de fuik in die leidt naar de fooddistribution. Het gaat razendsnel, laat dat maar over aan Taizé. Binnen een paar minuten heb je een tas vol eten en zoek je een plek op de grond in een hal. Het is niet veel bijzonders wat je krijgt, maar wel voedzaam. En ach: de meeste jongeren hier weten wat ze kunnen verwachten en hebben in de stad al gegeten.

Bisschop de Jong
Het is een startdag vandaag. Er is alleen een avondgebed. Morgen begint het programma echt. Met een ochtendgebed in de parochie, gespreksgroepen, workshops en natuurlijk weer de grote gebeden in de MTP. Ik ga morgenochtend bisschop de Jong van het vliegveld halen. Hij zal een paar dagen met ons optrekken. Ik hoop dat hij de kans krijgt om het ook echt te doen als de jongeren.
We zijn begonnen. Europese ontmoeting 2009, Pelgrimage van Vertrouwen. Ik ben heel benieuwd hoe het morgen zal zijn.

Een warme groet uit koud Poznan,
Marc Bollerman