Fijn om diaken te zijn

Persoonlijk vond ik dat wel een leuk kerstcadeautje van mgr. Eijk, die fusie. Er is veel over gepraat en gediscussieerd, laten we nu ook gewoon maar met elkaar aan de slag gaan. De eigenheid van de gemeenschappen blijft bewaard, de kerken blijven open maar we investeren de pastorale energie ergens anders: in de mensen. Maar goed, daar kan ik nog wel een heel blog over volpennen!

Evangelie lezen
Want voor mij is het belangrijker dat ik nu bijna een maand diaken ben. En het begint zo langzamerhand te wennen: het Evangelie lezen, de zegen geven aan mensen en straks zelfs kinderen dopen! Het is vooral erg mooi om het allemaal te mógen doen. Nu begrijp ik eigenlijk nog beter waarom je eerst diaken moet zijn voor je priester wordt. Het is al zo’n voorrecht om het Evangelie te mogen lezen, laat staan dat ik in één keer Eucharistie zou mogen vieren. Dat zou haast te groot worden.

Heraut
Met Kerstmis heb ik dat heel bijzonder ervaren: in de Kerstnacht mocht ik de mensen het Evangelie van Jezus’ geboorte voorlezen. Dat mocht ík doen! Aan zoveel mensen die uit alle hoeken van de parochie gekomen waren mocht ik vertellen dat onze Redder geboren was. Hier in Hengelo heb ik de woorden van het Evangelie zelfs gezongen, om te benadrukken hoe bijzonder ze zijn. Alleen al het lezen van het Kerstevangelie maakt het zo mooi om diaken te zijn. En dan mag je de dag daarop gelijk Johannes 1 lezen: “Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.” Woorden die mezelf steeds opnieuw diep raken, die woorden mag ik nu aan anderen voorlezen. Van die blijde boodschap mag ik de heraut zijn, zoals aartsbisschop Eijk het bij onze wijding zei. Wat een genade!