Keuzestress? Niet op Madagaskar

Ik woon op een boerderij en mijn ‘achtertuin’ is een wijnveld dat de afgelopen tijd vol was met druiven én vogels. Hoe hou je die nu uit elkaar? Met pesticiden, vogelverschrikkers, piepjes? Nee, hier in Madagaskar hebben we Jean Baptist. Jean is een opgewekte jongeman die twee maanden lang, zeven dagen per week met enorme zweepslagen de vogels wegschrikt. Stel je dus even voor: Het is half 6 ‘s ochtends, ik lig te dromen in m’n bed, draai me nog eens lekker om, en plots schrik ik op door een keiharde zweepslag! Je raadt al wat ik denk… Maar wat denkt Jean Baptist eigenlijk?

20 kilo ananas
Jean Baptist heeft een verschrikkelijk saaie en lange baan. Hij werkt van half 6 ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds en krijgt nog geen 1,50 euro per dag. Helaas is hij niet de enige. Veel mensen in Madagaskar hebben hooguit de basisschool afgemaakt en hebben in hun dorpjes geen enkele toekomstkeuze. Mannen erven een rijstveld en trouwen met een meisje uit een dorpje verderop. De vrouwen zorgen voor eten en nageslacht en soms worden ze naar de stad gestuurd met 20 kilo ananas op hun hoofd. In de stad hebben gelukkig een paar mensen keuzes. Ze worden leraar, taxichauffeur, poetsvrouw etc.

Gratis behandelen
Een van mijn fysiotherapiecollega’s is Nirina. Een erg intelligente katholieke jongeman die toen het bisdom hem vroeg of hij een fysiotherapieopleiding wilde volgen meteen “ja” zei. Hij zei “ja”, omdat hij wist dat hier een chronisch fysiotherapiegebrek is en hij daarmee veel mensen kon helpen. Hij verdient ongeveer 2 euro per dag en naast zijn werkt bezoekt hij geregeld externe patiënten. Over hen zegt hij: “De mensen die geld hebben laat ik betalen, maar er zijn er veel die echt niets hebben, die behandel ik gratis.” Nirina is zelf arm, maar werkt dus soms gratis ’s avonds door om anderen te helpen. Zijn werk is niet zomaar een job, maar een missie.

Werk is missie
Het is verwonderlijk hoe vaak de Madagassiërs met een opleidingsmogelijkheid hun werk als missie zien. Zij vinden het geen probleem om meer te werken voor een lager salaris als ze daarmee de samenleving helpen. Veel kinderen willen sowieso graag een zorgend beroep: Dokter, leraar, zuster, priester… In Nederland raken we soms helemaal de weg kwijt door alle keuzes die we hebben. Misschien moeten we beginnen ons af te vragen: ‘Hoe kunnen wij ons leven zo inrichten dat wij een dienstknecht zijn van God en de naasten?’ Als we ons werk als een missie gaan zien, dan worden keuzes heel wat gemakkelijker.