Taizé van achter het ‘loket’

Vandaag komen de deelnemers aan bij Ahoy. Duizenden mensen uit heel Europa en nog verder, allemaal in Rotterdam. Het is een fantastisch gezicht: rijen jonge mensen, met petjes en mutsen, grote rugzakken, snowboots en dikke jassen, en zichtbaar blij om op de plek te zijn waar de Europese Jongerenontmoeting zal gaan plaatsvinden. Sommigen zien er flink vermoeid uit, pips, kleine oogjes, beetje grauw soms zelfs. Maar wat wil je: sommigen zijn wel twee dagen onderweg geweest.

In het voorbereidingscentrum, waar ik gewoon verder ga met de communicatie, heb ik plaatsgenomen achter een bureau. Niks bijzonders, zou je zeggen, ware het niet dat het bureau zich in een loket bevindt. Dat is leuk! Ik zie alle bezoekers aan me voorbij trekken. Sommigen slepen zich voort – die komen van ver, dat zie je zo. Beetje pips sjokken ze door de hallen van Ahoy, zich afvragend waar ze nu weer aan begonnen zijn.

Het loket heeft echter ook een minpuntje: ik blijk een baken voor menig bezoeker. Als ze me zien (niet moeilijk), fleuren ze helemaal op, wijzen naar me en zeggen tegen elkaar iets van: ‘Kijk! Daar zit iemand! Die weet vast iets! Laten we het vragen!’. Om vervolgens blij onder het glas door een of andere vraag te stellen, die ik niet kan verstaan omdat er glas tussen zit. Zodat ik mijn loket uit moet om te zeggen dat het hier geen vraagbaak is, maar daar. En zo duurt het schrijven van een kleine impressie van deze dag gewoon de hele dag. Maar wat geeft het. Het is leuk!

Het perscentrum zelf is een soort bijenkorf, maar dan met camera’s, fototoestellen, notitieblokken, laptops, telefoons enzovoorts. Journalisten komen zich melden, gaan aan de slag, stellen hun vragen, leggen van alles vast en zoeken de leukste invalshoek. De meesten vinden het wel leuk om met een verdwaasde deelnemer van ver weg te spreken. Hen op de foto zetten is misschien nog wel het allerleukst. Vele reizigers vinden het wel even genoeg geweest. Ze liggen languit op de grond, rugzak als kussen, jas als deken, en slapen als rozen. En gelijk hebben ze.

Sommige journalisten hebben het geluk dat ik niet vergeet koffie voor ze te halen. Alhoewel, het is elke keer wel weer even afwachten of de koffie nog warm is en de erbij geserveerde koek nog vers. Ik denk er maar niet teveel over na. Het gaat om het gebaar, hou ik mezelf maar voor.

Het Taizé-eten is ook in Rotterdam echt Taizé-eten. ‘Taizeten’, zeg maar. Maar nu gaat het wel heel gemakkelijk, zelfs afwassen is nagenoeg niet nodig. Het enige dat je nodig hebt, is een lepel en een beker. Het is verbluffend handig aangepakt: je eet hier de soep gewoon direct uit blik. Broodje erbij, klaar!

Ben je inmiddels enthousiast geworden, maar kun je er niet (helemaal) bij zijn? Beleef het dan mee via de webcam: http://www.ustream.tv/channel/de-zevende-regel.