Banner

Over een (fictieve) wisseltruc en een wonderbaarlijke vermenigvuldiging

31 december 2010 door onze redactie

Bron: foto: www.taize.fr

Irene Versnel zit deze week op het leukste plekje van de tijdelijke ‘thuishaven’ van Taizé: een klein loketje in Ahoy in Rotterdam. Wat ze daar meemaakt deelt ze - dankjewel Irene - graag met de lezers van JongKatholiek.nl. Deze keer: een (fictieve) wisseltruc en een wonderbaarlijke vermenigvuldiging. (klik hier voor de vorige blog)

Rotterdam, 31 december 2010

Gister wist ik te melden dat de vermoeidheid toegeslagen had, maar dat moet ik even rechtzetten. Het was onzin. Tenminste, vergeleken met vandaag. Sjonge, wat zal ik een uitgestorven aanblik bieden in m’n loket. Voorbijgangers kunnen zomaar de indruk krijgen in Madame Tussauds terechtgekomen te zijn.

Wisseltruc
Ik zit dus weer in het loket en net als gister is de hal van Ahoy nog uitgestorven, op wat hoopjes mens na. Ze liggen onder de roltrap en het ziet er niet erg wakker uit allemaal. Ik denk dat ik wel snap hoe ze zich zo ongeveer voelen. En ik vraag me af: zouden ze er de hele nacht gelegen hebben? En zou hun gastgezin de hele nacht door Rotterdam gerend zijn om hun gasten te zoeken? Of zou die juist opgelucht zijn gaan slapen, dankbaar omdat die onverstaanbare gasten weggebleven waren? Ik krijg er beelden bij, van wanhopige gastouders tot juichende echtparen die lol hebben omdat hun wisseltruc met de plattegrond gelukt is. Of gaat m’n fantasie nu met me aan de haal?

Viering
Vanmorgen maakte ik de ochtendviering in Spijkenisse mee. Nou ja, ik was erbij, dat is een betere omschrijving. Ik heb er niet veel van meegekregen, maar toch was het mooi. De kerk zat afgeladen vol met jongeren, waarbij ik er heel wat ontdekte die net zo wakker waren als ik.
Wakker werd ik toen het Onze Vader gebeden werd. Dat deed iedereen in z’n eigen taal en dat werd een soort kluwen van woorden, een en al geroezemoes. Knap als dat Hierboven begrepen wordt! Of zou Onze Vader zich mopperend afvragen waarom we niet om de beurt praten, zodat Hij het ook kan verstáán?

Drie mannen
Na dit ochtendgebed vertrek ik met m’n drie mannen naar Ahoy. Deze dagen heb ik drie mannen, inderdaad. Dat is buitengewoon praktisch en ontzettend leuk, kan ik vertellen. Mijn eigen man, die van mijn dagelijks bestaan, loopt hier ook rond en vindt het geen probleem. Die heeft een vrouw opgedoken waar hij mee optrekt. Alles in het nette trouwens, ik zeg het er maar even bij. We werken en lachen en vieren en praten en foeteren (soms ook) wat af met z’n allen, en na de Ontmoeting gaan we allemaal weer terug in het gewone bestaan. Dat zal na deze ervaringen nooit meer zo zal zijn als het was, en dat is prachtig.

Schoonmaak
Terwijl ik in mijn loket een blogje maak, wordt het logeerhuis waar ik was grondig geboend en gesopt. Niet door mij, terwijl ik toch echt mee heb geholpen het vies te maken. Maar ik moet hier zijn en dus laat ik het aan mijn medeslapers over. Stiekem vind ik dat wel fijn, maar dat ga ik natuurlijk nooit toegeven. Man en vriendin mogen deze blog dus niet lezen, da’s duidelijk.

Wonderbaarlijke vermenigvuldiging
Wat ook nog wel vermeldenswaardig is: onze logees. Wij hadden logees in ons logeerhuis. De huiseigenaar weet daar niks van. Die viert ergens ver weg vakantie en is in de veronderstelling dat er drie keurige mensen op zijn huis passen. Dat klopt helemaal. Dat die drie vijf geworden zijn, weet hij echter niet. Wij wisten het eerst ook niet. Maar ze kwamen dakloos aan, met het idee dat ze onder een brug zouden overnachten. En dat konden wij niet over ons hart verkrijgen. Nou ja, dat wil zeggen: dat kon dominee Dick niet over zijn hart verkrijgen. Hij meldde gewoon dat we twee slapies zouden krijgen en dat was dat. Een wonderbaarlijke vermenigvuldiging! Het leverde twee geweldige avonden op met veel lol en goede gesprekken. De ochtenden daarna voelde het wel wat brak en gesloopt aan, maar wat maakt het uit – een goede ontmoeting is goud waard. Wel jammer dat de unieke ervaring van ‘Kruip In De Huid Van Een Dakloze’ de logees door de neus gebord werd, maar ach, dat kan altijd nog wel.

Vrije tijd?!
En vandaag is het dus de laatste dag van de Europese Jongerenontmoeting. Dat is gek! Een heel jaar heb ik hier naar toegewerkt en de klus groter en groter zien worden. En dan ineens is het afgelopen. Hierna heb ik twee weken vrij en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik heb geen idee wat ik met al die vrije tijd moet. Misschien wil ik het wel helemaal niet hebben. Iemand interesse? Ik wil wel ruilen voor iets anders. Doe maar een suggestie. Maar wel wat leuks, want ik ben wel selectief natuurlijk. Dat dan ook wel weer.

Irene Versnel

www.taizeaandemaas.nl → aanrader!!