Als pelgrim onderweg
Door S. Tafur
Waar ga je heen?
De meeste pelgrimstochten hebben een bedevaartsplaats als eindbestemming. Mensen gaan naar een speciale plek om daar samen te bidden, te vieren en het geloof met elkaar te delen. De WJD is daarin anders. Elke internationale WJD gaat naar een andere stad. De pelgrims gaan niet naar een bepaalde plek maar bezoeken steeds een nieuwe plaats.
Toch is de WJD echt een bedevaart te noemen. Je wordt weggehaald uit je alledaagse omgeving. In het programma is veel ruimte om na te denken over jouw leven samen met God. Je bent met een groep mensen onderweg waarmee je van alles moet delen. Je slaapt samen in een sportzaal. Er zijn voor 100 mensen misschien maar 3 douches waarvan er een nog kapot gaat ook.
Psalm 121
In het Bijbelboek Psalmen kom je allerlei gebeden tegen in de vorm van gedichten. Psalm 121 staat bekend als een pelgrimslied. In dit gedicht spreekt de reiziger zijn vertrouwen uit in God. Het is een gebed vol hoop van iemand die middenin een onzekere situatie zit. Lees het eens door. Als je onderweg een keer je dag niet hebt, is dit een aardige oppepper. < klik hier >
Een bedevaart is best pittig!
De hele reis is een uitdaging. Je komt in een vreemd land met een andere taal en cultuur. Je bent op pad met mensen die je niet allemaal even goed kent. Je viert in twee weken vaker eucharistie dan je thuis in een maand meemaakt. Na een aantal vieringen krijg je ook catechese. Zit je daar te luisteren naar het verhaal van een bisschop om vervolgens met jouw deelgroep daarover verder te praten. Dat doe je ook niet iedere dag.
Misschien voel je jezelf een beetje vervreemd van alles wat hierboven geschreven staat. Dat is precies wat een pelgrimage met je doet. Het hele leven wordt op afstand van jezelf gezet. Zo kun je de dingen bekijken vanuit een nieuw standpunt. Je kan enorm verrast worden door de mensen die je tegenkomt. Maar je gaat ook jezelf tegenkomen. Alle twijfels en vragen die je met jezelf meedraagt, ze kunnen ineens naar boven komen. Het vraagt een beetje moed om daarmee om te gaan.
Durf jij het aan?
Uiteindelijk is een bedevaart een tocht van vertrouwen. Je bent afhankelijk van de mensen van de organisatie voor het programma. Van je reisgenoten moet je afwachten of ze gezellig zijn onderweg. Bovendien zijn er altijd zaken die anders lopen dan de organisatoren hadden verwacht. Op die momenten ben je afhankelijk van God en van elkaar. Durf je daarop te vertrouwen?
Ken je de film The Human Experience? Op het youtube kanaal van de WJD vond ik een filmpje over de 2 broers die samen deze film hebben gemaakt. Zoals de filmmaker het vertelt, is hun ervaring hetzelfde als die van een bedevaart.