Syrische tijdens avondwake: 'God, waar bent U?'

31 juli

KRAKAU - Tijdens een indrukwekkende avondwake sprak een dappere Rand (26) één miljoen leeftijdsgenoten toe over de situatie in haar thuisland Syrië. Door de WJD-organisatie was ze gevraagd om bij het thema ‘Hoop geven aan hen die ontmoedigd zijn’ haar eigen verhaal te vertellen. De Syrische studente leeft dagelijks in angst, heeft vrienden verloren, maar gaat desondanks verder met ‘het delen van een glimlach’ aan mensen om haar heen.
Aan het begin van de avondwake beeldt een theatergroep op het hoofdpodium het leven van de Poolse zuster Faustina uit, één van de WJD-heiligen van dit jaar. ‘Zuster Faustina’, een jonge actrice in zwart habijt, neemt een groep jongeren (ook acteurs en actrices) voor het oog van het publiek mee langs verschillende uitdagingen waar jongeren in hun alledaagse leven voor staan.



Twin Towers
Eén van de uitdagingen is ‘Hoop geven aan hen die ontmoedigd zijn’. Op de grote televisieschermen die op het veld staan, zijn beelden van de instortende Twin Towers te zien, van mannen in oranje overalls die naar hun executie geleid worden, van kindsoldaten en huilende mensen. ‘Zuster Faustina’ kijkt aangedaan toe. Achter haar vormt zich de afbeelding van de barmhartige Jezus.

Student natuurwetenschappen
Dan komt Rand het podium op. ‘Hallo, mijn naam is Rand,’ stelt ze zich voor. Ze spreekt Engels met een oosters accent. ‘Ik ben 26 jaar oud. Ik ben afgestudeerd aan de universiteit voor natuurwetenschappen in Syrië. Ik werk aan een master’s degree aan de universiteit van Aleppo. Ik ben betrokken bij het Salesiaanse Don Bosco Centrum in Aleppo.’

Verwoesting in Aleppo
Tot zover zou dit het verhaal van zoveel jongeren kunnen zijn die op het veld aanwezig zijn. 26 jaar oud, studerend in een grote stad. Maar dan gaat Rand verder: ‘Zoals je misschien weet, is onze stad verwoest, geruïneerd en kapot gemaakt. De zin van ons leven is tenietgedaan. Wij zijn de vergeten stad.’

De realiteit voor een Syrische jongere
Rand vertelt dat ze dankbaar is dat ze samen met zoveel andere jongeren hier in Krakau kan zijn. ‘Het kan misschien moeilijk zijn voor velen van jullie om ten volle te begrijpen wat er gaande is in mijn geliefde land Syrië.’ Rand kan de pijn die ze ervaart niet onder woorden brengen, vertelt ze. Toch wil ze proberen om met haar mede-gelovigen iets te delen van haar dagelijkse realiteit in Aleppo.

Angst voor de dood
‘Elke dag leven we een leven dat door dood omringd wordt. Maar net als jullie, doen we iedere dag de deur achter ons dicht als we op weg gaan naar werk of school. Het is op dat moment dat we door angst overvallen worden, de angst dat we niet terug zullen komen en ons huis en onze familie niet meer aan zullen treffen zoals we die achterlieten. Misschien zullen we gedood worden die dag. Of misschien zullen onze families gedood worden.’

God, waar bent U?
‘Het doet pijn om door dood en moord omringd te worden en er is geen manier om eraan te ontkomen en niemand om ons te helpen,’ vertelt Rand. ‘God, waar bent U? Waarom hebt U ons verlaten? Bestaat U eigenlijk wel? Waarom bent U niet barmhartig voor ons? Bent U niet de God van liefde?’ Zij en de mensen om haar heen stellen zich die vragen dagelijks. ‘Ik heb er geen antwoord op,’ vertelt ze met trillende stem.

Het delen van een glimlach
En toch gaat de jonge vrouw uit Syrië door met wat ze doet. Moeilijk vindt ze het wel. ‘Ik zet me in voor het Don Bosco Centrum in Aleppo. Ons centrum ontvangt meer dan 700 jonge mannen en vrouwen die bij ons komen in de hoop om een glimlach te zien en een woord van bemoediging te horen.’ Ze vindt het heel moeilijk om vreugde en geloof te geven aan anderen, terwijl ze daar zelf vaak zo weinig van heeft.

Gestorven vrienden
De studente heeft verschillende vrienden verloren die met haar in het centrum werkten. Zo vertelt ze over Jack, een 13-jarige jongen, die stierf toen hij op de bus stond te wachten om met zijn vrienden te spelen en een christelijke les te volgen. ‘Helaas hebben de bitterheid van oorlog en de haat in de harten van mensen deze jongen gedood.’

Moed
De stem van Rand slaat over terwijl ze de namen van haar overleden vrienden noemt. Dapper herneemt ze zich. Ze heeft een verhaal dat verteld moet worden. Geëmotioneerd vervolgt ze: ‘Het enige waarvan ze beschuldigd kunnen worden, is hun moed om vertrouwen te hebben in de mensheid. Het verlies van deze mensenlevens is velenmalen groter dan de vernietiging van gebouwen en stenen.’

Dienstbaar
‘Ondanks al deze pijn, blijft mijn leven en dat van mijn vrienden in de kerk, een leven van dienstbaarheid en een vreugdevol geven aan de kinderen en jongeren in onze stad. We gaan in de voetsporen van Don Bosco. We zien de aanwezigheid van God in een kind dat op zoek is naar water, we zien God in diegenen die eropuit gaan om anderen te redden, we zien God in ouders die weigeren om op te geven voordat ze eten gevonden hebben voor hun kinderen.’

Vertrouwend verder
‘Door mijn grote levenservaring, heb ik geleerd dat mijn vertrouwen in Christus, de omstandigheden in het leven teniet doet. Deze waarheid is niet afhankelijk van een vredig leven dat gevrijwaard is van moeilijkheden. Meer en meer geloof ik dat God bestaat ondanks onze pijn. Ik geloof dat Hij ons soms door onze pijn heen de ware betekenis van liefde leert. Mijn geloof in Christus is de reden voor mijn vreugde en hoop. Niemand zal ooit in staat zijn om deze echte blijdschap van me te stelen.’

’Bid voor Syrië’
‘Tenslotte vraag ik God: schenk aan mij, aan iedereen die in Syrië woont en aan mensen over de hele wereld de genade om barmhartig te zijn en om blijdschap te planten in de harten van alle verdrietige en verlaten mensen. Dit is de boodschap voor elke christen op aarde. Ik dank jullie allemaal. En ik vraag jullie ernstig om te bidden voor mijn geliefde land, Syrië. Jezus, ik vertrouw op U.’

Klik hier om het hele getuigenis van Rand te bekijken en te beluisteren.
Ga naar het nieuwsoverzicht
Ga naar het video-overzicht
Ga naar het radio-overzicht
Pelgrimstocht